سرای دانش

کودکان اوتیسم

اوتیسم نوعی اختلال رفتاری- عصبی است که آمار مبتلایان یه آن در حال افزایش است، طبق آمار سال 1975، از هر 5 هزار نفر، یک نفر به اوتیسم مبتلا بوده اما در سال 2004 این میزان به یک در 166 نفر رسیده و در سال 2014 از هر 42 کودک یک نفر مبتلا به اوتیسم بوده است.

از نظر کلامی کودکان مبتلا به اوتیسم دجار تاخیر است. کودکان به مرور که بزرگ می شوند درک بیانی بالاتری در مقایسه با قدرت بیان دارند. یک کودک طبیعی در یک سالگی می تواند تک کلمه ادا کند و در یک و نیم سالگی 2 و یا سه کلمه را باهم ترکیب می کنند، اما کودکان مبتلا به اوتیسم یا کلام ندارند، یا در مقایسه با سن شان دچار تاخیر کلامی اند یا کلامی دارند اما معنا دار نیست و کلام دیگران را الگو می کنند. 

کودکان مبتلا به اوتیسم " من" نمی گویند.  

در روند طبیعی رشد کودکان به محض اینکه من را درک می کنند دیگر از نام خود برای خواسته هایشان استفاده نمی کنند. در حالی که کودکان مبتلا به اوتیسم شناختی از من ندارد و خود را با نام صدا می زند مثلا می گوید " به علی آب بدید " این نشانه ی خوبی نیست حتی کودک مبتلا ضمایر را هم اشتباه استفاده می کند.

ارتباط کودک مبتلا به اوتیسم یک طرفه است. 
کودک مبتلا به اوتیسم اگر هم کلام داشته باشد جهت دار نیست و نمی تواند درست ارتباط برقرار کند. ممکن است محتوای کلام با سنش متفاوت باشد و یا بدون توجه به صحبت های دیگران در مورد علایقش صحبت کند. 
کودکان مبتلا به اوتیسم نمی توانند تبادل اطلاعات کنند این کودکان به لبخند یا خستگی دیگران توجهی ندارند و نمی توانند نوبت را رعایت کنند. 
اوتیسم گاهی شدید است گاهی ضعیف، در گذشته اوتیسم به 5 گروه تقسیم می شد و امروزه می دانیم که اوتیسم نوعی اختلال رفتاری است و طیف بندی دارد  

 کودکان طبیعی عمدتا با وسیله یا اسباب بازی حداکثر تا 5 دقیقه سرگرم می شوند و بعد آن را رها می کنند و چون محرک های مختلفی را آزمایش می کنند پیشرفت می کنند اما کودکان مبتلا به اوتیسم ساعت ها با یک وسیله سرگرم می شوند. 

کودکان مبتلا به اوتیسم نبوغ خاصی در برخی مسائل دارد 

متاسفانه دو سوم کودکان مبتلا کم توان ذهنی هستند و یک سوم آن ها هوش معمولی دارند مثلا ممکن است علاقه خاصی به سیارات داشته باشند و با کمترین تلنگری اطلاعاتی در این زمینه حفظ کنند و اگر در جمع قرار بگیرند در مورد این مسائل صحبت می کنند. 

اوتیسم درمان پذیر است. متاسفانه والدین برخی از این کودکان واقعیت را انکار می کنند چون پذیرش این موضوع سخت است ولی اگر در دوران طلایی فرزندشان آموزش های لازم به کودک داده شود رفتار کودک طبیعی تر به نظر می رسد و امکان بهبودی وجود دارد.